زندگانی بر سر آتش به سر می آورد

مشک را چون بوی نقصان می پذیرد از جگر

گل چگونه بوی مشکین از جگر می آورد

گل چو می داند که عمری سرسری دارد چو برق

نرگس سیمین چو پر می جام زرین می کشد

سر گرانی هر دمش از پای در می آورد

لاجرم از بس که می خورده است آن مخمور چشم