نرگس سیمین چو پر می جام زرین می کشد

گل چگونه بوی مشکین از جگر می آورد

گل چو می داند که عمری سرسری دارد چو برق

زندگانی بر سر آتش به سر می آورد

سر گرانی هر دمش از پای در می آورد

لاجرم از بس که می خورده است آن مخمور چشم

چشم خواب آلود پر خواب سحر می آورد