سر گرانی هر دمش از پای در می آورد

گل چو می داند که عمری سرسری دارد چو برق

زندگانی بر سر آتش به سر می آورد

نرگس سیمین چو پر می جام زرین می کشد

لاجرم از بس که می خورده است آن مخمور چشم

چشم خواب آلود پر خواب سحر می آورد

یا صبای تند گویی سیم و زر را می زند