گل چو می داند که عمری سرسری دارد چو برق

هر دم از پرده برون برگی دگر می آورد

مشک را چون بوی نقصان می پذیرد از جگر

گل چگونه بوی مشکین از جگر می آورد

زندگانی بر سر آتش به سر می آورد

نرگس سیمین چو پر می جام زرین می کشد

سر گرانی هر دمش از پای در می آورد