بس دل و جان که چو پروانه نا پروا شد

عقل از طره او نعره زنان مجنون گشت

روح از حلقه او رقص کنان رسوا شد

تا که آن شمع جهان پرده برافکند از روی

هر که امروز معایینه رخ یار ندید

طفل راه است اگر منتظر فردا شد

همه سرسبزی سودای رخش می خواهم