زندگانی یک دو دم بیشم نماند

گر تو پیش از من برفتی ناگهان

بی تو من کی زنده مانم در جهان

بی تو چون یکدم سر خویشم نماند

جان به لب آورد بی تو شهریار

تا کند در خون بهای تو نثار

می نترسم من ز مرگ خویشتن