به روز خود شکایت ساز کردم

چو پروانه دلم را اضطرابی

چو شمعم در رگ جان پیچ و تابی

سر افسانه غم باز کردم

که از بخت بدم خاک است بستر

چه بخت است اینکه خاکش باد بر سر

نه سامانی که بینم شاد خود را