با خاطر تیره روی رخشان؟

خندانت همی برد سوی جر

دشمن بتر آن بود که خندان

ای بنده تن، تو را چه بوده است

افتاده به چاه در، چه بایدت

بر برده به چرخ طاق و ایوان؟

تن جلد و سوار و جان پیاده