زیر آن زلفکان چون شمشاد

دوست از من ترا همی طلبد

رو بر دوست هر چه باداباد

دست و پایش ببوس و مسکن کن

تا ز بیداد چشم او برهی

از لب لعل او بیابی داد

زلف او حاجب لبست و لبش