دختر رز که تو بر طارم تاکش دیدی

به قدح آنچه از او برگ و نوای طربست

مادر باغ سترون شد و زادن بگذاشت

چکند نامیه عنین و طبیعت عزبست

مدنی شد که بر آونگ سرش در کنبست

موی بر خیک دمیده ز حسد تیغ زنست

تا به خلوت لب خم بر لب بنت العنبست