آن سواری تو، که در غارت دل صد نوبت

چون نکردی به چه آوازه در انداخته ای؟

باد را بر سر کوی تو گذر دشوارست

زان همه دل که تو بر یک دگر انداخته ای

رخت جان برده و بارم ز خر انداخته ای

ای بسا سوخته دل را! که به پروانه غم

آتش اندر زده چون شمع و سر انداخته ای