چشمش چو غوغا می کند می ترسم از بی حرمتی

دادم به زلفش دوش دل، چشمش به ترکی گفت: هی!

او را چو کردی پیشکش، ما را نیاری خدمتی؟

من می توانم بوسها دزدیدن از لعلش ولی

شکر به دامن می کشند از لعل او تردامنان

وانگه دل بیمار من می میرد از بی شربتی

ای اوحدی، چون طاقت جورش نیاوردی دگر