دیده هر چند بر آتش زند آبم لیکن

این چه دامست که دور از تو مرا در پیشست

ایکه درمان جگر سوختگان می سازی

مرهمی بردل ما نه که بغایت ریشست

حدت آتش سودای تو از حد بیشست

باده می نوشم و خون از جگرم می جوشد

زانکه بی لعل توام باده نوشین نیشست