عجب نبود که جان را دوست دارم

نگارا، بر تو نگزینم کسی را

تویی از جمله خوبان اختیارم

مرا جانی، که می دارم تو را دوست

مرا تا کار با زلف تو باشد

پریشان تر ز زلف توست کارم

مرا کرامگه زلف تو باشد