کای گلستان حیا حیف از گل رخسار تو

روزی از عهد من و پیمان من یاد آورید

آن شکر لب کاسمان از رفتنش لب می گزید

این سخن می گفت و این حرف از قبایل می شنید

بی محل رفتی دریغ از سرو خوش رفتار تو

چرخ گر بهر تو شمشیر اجل می کرد تیز

کاش اول کار ما می ساخت آنگه کار تو