زمین را بگسلد لنگر فلک را بشکند محور

وگر حفظت به حال خویشتن خواهد طبایع را

کبود از سیلی سرما نگردد چهره اخگر

خورد گر بر زمین و آسمان زور تلاش تو

ز مصباحی که خواهی کلبه احباب از آن روشن

نخیزد دود تا محشر چه قندیل مه انور

وزان آتش که خواهی تیره از وی خانه اعدا