اگر می داشت تا غایت شفیعی کز رحیق او

تولد یابد از هر یک شرر صد توده خاکستر

شها مشتاق خاک هند ایرانی غلام تو

که از توران بر او بار است محنتهای زور آور

کند پر ساقیان بزم شاهنشاه را ساغر

درین ملک از خرابیها نمی دیدند چون دریا

لبش خشک و کفش خالی و آهش سرد و چشمش تر