فکنده بود به جائی کمند نظم بلند

که طعنه بر پریان می زنند آدمیان

بلند رتبه امیرا کسی که از توفیق

گرفته بود زمین و زمان بتیغ زبان

که می نمود از آن کوتهی کمند گمان

چنان زبون شده امروز کز مشاهده اش

زمین پر است ز سیلاب چشم اهل زمان