درین صحیفه به جز حرف عشق بی معنی است

خطش نظر کن و بر حرف خویش دار انگشت

خطی که گویی مشاطه چمن گل را

به مشک حل شده مالید بر عذار انگشت

چو دست یابی، ازین حرف برمدار انگشت

به بین که دست دلم را چگونه در غم او

ز نیش عقرب اندوه شد فگار انگشت