این تن آواره هیچ جای نمی رفت

خون عزیزان بسان آب روان بود

تا کند از آدمی شکم چون لحدپر

پشت زمین همچو گور جمله دهان بود

بهر امان، کاندر او نه خوف به جان بود

آب بقا از روان خلق گریزان

باد فنا از مهب قهر وزان بود