هر بوستان که می رود اشک روان من

پروانه ای که از همه آتش به جان تر است

کی می دهد ز مهر به دست من آسمان

دست مهی که از همه نامهربان تر است

سرو روانش از همه سروی روان تر است

مستغنی ام ز لعل درافشان مهوشان

تا دست شاه از همه گوهر فشان تر است