با خوی تو خوش فارغم از تندی افلاک

هم زخم ز شست تو شود مایه مرهم

هم زهر ز دست تو دهد نشه تریاک

با چشم تو آسوده ام از فتنه ایام

جور است که در جام فشانند به جز می

حیف است که بر خاک نشانند به جز تاک

در دیر مغان باده ننوشم به چه دانش