طایران را همه از بال و پر انداخته ای

تا به چشمان سیه سرمه درانداخته ای

آهوان را همه خون در جگر انداخته ای

به هوای لب بامت که نشیمن نتوان

ای دل غم زده از عجز تو معلومم شد

که بر تیغ محبت سپر انداخته ای

می توان یافتن از تیشه فرهاد ای عشق