چنان آزاد گردی روزکی چند

به پستی هم بران نسبت کند میل

دل اندر چیز دیگر بند و می کوش

کش از خاطر کنی عمدا فراموش

که ناری بیش یاد این مهر و پیوند

بگفت آن گه توان برجستن از چاه

که تا زانو بود یا تا کمرگاه