او رفت سوی عید تو در عیش نظر باش

در مکه دین ابرهه نفس علم زد

تو طیر ابابیل ورا زخم حجر باش

نمرود هوای خانه باطن و ز بت آگند

گر خلق جهان ابرهه دین تو باشد

تو بر فلک سیرت ایشان چو قمر باش

آن کس که مر ایوب ترا گرم غم آورد