تو بر فلک سیرت ایشان چو قمر باش

نمرود هوای خانه باطن و ز بت آگند

او رفت سوی عید تو در عیش نظر باش

گر خلق جهان ابرهه دین تو باشد

آن کس که مر ایوب ترا گرم غم آورد

تو دیده یعقوب ورا بوی پسر باش

ور دیو ز لا حول تو خواهی که گریزد