گر خلق جهان ابرهه دین تو باشد

تو طیر ابابیل ورا زخم حجر باش

نمرود هوای خانه باطن و ز بت آگند

او رفت سوی عید تو در عیش نظر باش

تو بر فلک سیرت ایشان چو قمر باش

آن کس که مر ایوب ترا گرم غم آورد

تو دیده یعقوب ورا بوی پسر باش