بسوراخت برد از راستی راه

که تا ننهد ز سر آن پیچ پیچی

نیابد راه در سوراخ هیچی

تو هم کژی ز خود بفکن پس آنگاه

چو در کوری تو پی گم کرده مانی

چو کوران از برون پرده مانی

نه بینی خلق را نه پای و نه سر