چو در کوری تو پی گم کرده مانی

نیابد راه در سوراخ هیچی

تو هم کژی ز خود بفکن پس آنگاه

بسوراخت برد از راستی راه

چو کوران از برون پرده مانی

نه بینی خلق را نه پای و نه سر

ز کوری زخم خورده مانده بر در