مرا هم بابی و هم نامور شاه

مرا در کودکی تو پروریدی

کنونم سر به پروین کشیدی

تو دادستی مرا هم جان و هم جاه

گر از نا دیدنت بی باک باش

به گوهر دان که من ناپاک باشم

مرا دربان سزد بر رفته کیوان