فلک بر آمده زین غم به جامه های کبود

به دود کرده سیه دوده ابوالبشر است

ز آب دیده مردم ترست دامن خاک

چنانکه هر طرفش زابگیر بیشتر است

جهان تشنه به سوگ بزرگ پر هنر است

کسی که بود برو بر فراز مسند ملک

مدار مملکت امروز بالشش مدر است