لاجرم رخسار گل را از حیا تر می کند

چشم مستش کرد با جانم بدور لعل او

آنچه ساقی با خرد در دور ساغر می کند

فصلی از دیباچه حسن تو می خواند بهار

چون رخت نقش چین را بر نمی خیزد ز دست

صورتی از هرچه او با خود مصور می کند

تا نشاند آرزوی نرگس بیمار تو