شکن بر شکن همچو زلف بتان

که صبحی گشاید ز خواب خمار

سواد حروفش پر از نور بود

بیاضش پر از در منثور بود

که در هر شکن داشت صد دل نهان

به سطری کز آن نامه می خواند ماه

به یک حرف می کرد صد بار آه