بر آن درگر از من نبودی غبار

که گر بر درش جای خود دیدمی

بر این نامه خود را بپیچیدمی

چو گرد آمدی با تو این خاکسار

دگر بار گفتش که ای چاره ساز

مگیر از من خسته دل پای باز

تو می آیی و می روم زین سپس