مصاحب چو رنگ گل و بوی گل

از اینجا نظر کن به حال دو دوست

به هم بوده یک چون مغز و پوست

دو نازک، دو همدم، دو هم خوی گل

در آن روز بی اختیاری نگر

که شان دور باید شد از یکدیگر

جهانا ندانم چه آیین تو است