زلف تو چه توبه ها که بشکست

از شاخ امید بر کسی خورد

کز خویش برید و در تو پیوست

روی تو چه فتنه ها که انگیخت

عشقت در غارت درون زد

با عشق تو در نمی توان بست

چند از پی آن جهان خورم خون