چو اشک ازکلفت پندار هستی درگره بودم

نم لغزش به خشکی می توان برداشت ازگلها

ز بیرنگی سبکروح آمدیم اما درتن منزل

گرانی کرد دل چندان که بربستیم محملها

چکیدم ناگه از چشم خود و حل گشت مشکلها

ز زخم بی امان احتیاج آگه نه ای ورنه

به چندین خون دیت می خواهدآب روی سایلها