از مایده بی نمک حرص مپرسید

چشمی بگشاید لب صد رنگ سوال است

از بیخبری چندکنی فخر لباسی

پشمی ست که بر دوش تو درکسوت شال است

چیزی که به جز غصه توان خورد محال است

جهدی که زکلفتکده جسم برآیی

هر دانه که ازخاک برون جست نهال است