بی تو درگنج عدم هم خاک بر سرکرده ایم

جز به روی ما تحیر چشم ما نگشاده است

می توان در هستی ما دید عرض نیستی

شعله بی شغل نشستن نیست تا استاده است

دست گرد ما ز دامانی جدا افتاده است

قطره آبی که داری خون کن وگوهر مبند

تهمت آرام داغ طینت آزاده است