تکرار شایگانی گر رفت در قوافی

تا این نکو نوازد آن چنگ رامتین را

تشریف هرچه دادی انعام هرچه کردی

خازن نداد آن را حاکم نکرد این را

عذری بود خجسته از فکرت متین را

چون مدح شاه گویم حیران شوم به حدی

کز لفظ دوری افتد این رای دوربین را