چون سحر در شوخی خمیازه ام بال و پرست

سرمه آن چشم ، دل را در سیهروزی نشاند

شیشه ما را غبار از موج خط ساغرست

تا تمنای می ام گل کرد از خود رفته ام

آبله در راه شوقم بسکه دارد جوش اشک

نقش پایم هر کجا گل می کند چشم ترست

سعی ما بی دانشان گامری به همواری نزد