از بهشت آنکه برون آمده است آدم نیست

چمن ازغنچه به هر شاخ سرشکش گره است

مژه اهل طرب هم به جهان بی نم نیست

هیچ دانا نزند تیشه به پای آرم

گو بیا برق فرو ریز به کشت دو جهان

عکس اگر محوشد آیینه ما را غم نیست

رشته واری نفس سوخته افروخته ایم