درپن محفل شکست از هرچه باشد رنگ ما دارد

فناپروردگانیم از مزاج ما چه می پرسی

فضای عالم موهوم هستی یک هوا دارد

سرایت نغمه عجزیم ساز آفرینش را

قد پیران تواضع می کند عیش جوانی را

پل از بهر وداع سیل پشت خود دوتا دارد

ز خوب و زشت امکان صافدل تنگی نمی چیند