به هم چسبیدن مژگان به کنج فقر می گوید

به گاه ناله ، مکتوب من از خود نامه بردارد

به نومیدی هوس آواره صد گلشن امیدم

من و وامانده پروازی که در هر رنگ پر دارد

که نی هرچند صرف بوریا گردد شکر دارد

تو از کیفیت اقبال فقر آگه نه ای ورنه

طلسم بی دری از هر طرف آیند در دارد