حالی آمد به وثاق من و ننشسته بخاست

که پریشان شود آن کو به پریشان گذرد

دوش افتاد به دنبال من آنسان که همی

در شب تیره شهاب از پی شیطان گذرد

همچو دانا که به سرمنزل نادان گذرد

گفتم از بهر چه ای بخت سبک بستی رخت

شب وصل تو چرا چون شب هجران گذرد