خاطر انباشته از مهر جهاندار چنانک

توسن فکرت وی از پی جولان گذرد

ملک دنیا ز پی طاعت دادار گزید

طالب گنج بباید که به ویران گذرد

در ره مهروی اول قدم از جان گذرد

بر جهان از قبل قهر تو و رحمت تو

گذرد آنچه به بیمار ز بحران گذرد