اینک رخ خوب تو پری زلف تواش پر

گیسوی تو بر قامت رعنای تو گویی

ماری سیه آویخته از شاخ صنوبر

زنهار که گوید که پری بال ندارد

پرسی همی از من که لب من به چه ماند

قندست لب لعل توگفتیم مکرر

خواهم شبکی با تو به کنجی بنشینم