عقلت مگر شمید که مجنون شدی چنان

تاکی ملاعبه با یار نازنین

شوخی مکن که شوخی دل را کند نژند

طیبت مکن که طیبت جان راکند غمین

هوش مگر رمید که بی خود شدی چنین

ما هر دو در ملاعبه وان رخش ره نورد

گفتی مگر به جنبش بادی بود به زین