شکم بر خاک می مالد چو مار گرزه در چنبر

که عمقش وهم اگر سنجد فروماند ز حیرانی

گران رودی که نتوانی ز پهنای شگرف آن

سمند عقل و خنگ وهم و رخش فکر بجهانی

به وقت باد می نالد چو رعد ابر آبانی

بود چون حکم او جاری مر آن رود از یکی چشمه

که نامش مختلف گویند دانایان ز نادانی