لوای کوکبه ذات او چوگشت پدید

بود چو چشمه سوزن ز تنگ میدانی

اگر خلیفه چارم در اولش دانند

من اولیش شناسم که نیستش ثانی

وجود مغترف آمد به تنگ سامانی

شها تویی که ندانم به دهر مانندت

جز این صفت که بگویم به خویش می مانی